XIII Festival, 1978. godina. Održan je prvi put koncert duhovne muzike u negotinskoj Staroj crkvi. Bio je to ženski hor Collegium musicum, sa Darinkom Matić-Marović, koji je izveo Mokranjčevu liturgiju. Trebalo je da prođe još šest godina da bi se posle mnogo rasprava i ubeđivanja održao koncert i u Novoj crkvi, sa istim dirigentom i mešovitim horom „Branko Krsmanović“. Trebalo je da prođu još tri godine, i zatim koncerti hora Radio Beograda sa Vladimirom Kranjčevićem 1988. i iznad svega lenjingradski hor „Glinka“ sa Vladislavom Černušenkim na završetku 24. Mokranjčevih dana, 1989. da Festival konačno osvoji ove negotinske crkvene prostore za koncerte duhovne muzike.
XIV Festival doneo je stalnu muzejsku postavku „Život i delo Stevana Mokranjca“ koja je od te godine 1979. dopunjavana njegovim ličnim predmetima i koja se i dan danas nalazi u njegovoj rodnoj kući. Broj muzičkih koncerata je udvostručen u odnosu na početne godine i za tih 14. godina trajanja priređeno je preko 100 koncerata, na kojima su izvedena dela preko 200 kompozitora. Više od trćine muzičkog programa izveli su horovi – 40 horova iz tadašnje Jugoslavije i iz inostranstva. 1979. poslednji put je povorka folklornih grupa prošla kroz grad.
XV Festival – 1980. godina. Nestali su skupovi etnologa i folklorista koji su preovladavali u prvih nekoliko godina i preostale su muzikološke tribine – Simpozijum, koji je sačuvan do danas, doduše sa povremenim prekidima ili u izmenjenim oblicima, sa ciljem obogaćivanja pisane reči, ne samo o Mokranjcu već i ukupnom muzičkom stvaralaštvu pre i posle Mokranjca. 1980-te u bašti-dvorištu Mokranjčeve postavljena je stojeća skulptura kompzitora pred kojom se otada događa samo otvaranje festivala, govori, besede, polaganje venaca… Nebojša Mitrić, vajar, autor je i Mokranjčeve statuete koja se svake godine dodeljuje pobedniku Natpevavanja koji pobedom stiče pravo na celovečernji koncert naredne godine.
XVIII Festival, 1983. godina – prvi put je uveden „Portret kompozitora“.Prikazan je, kroz razgovor sa kompozitorom i njegovu muziku, lik Vasilija Mokranjca, zatim sledeće godine susret sa Stanojlom Rajičićem, zatim Brunom Bjelinskim. Te 1983. godine ustanovljen je i poseban vid programa pod nazivom „Muzika naroda Jugoslavije“, kada su posebne ekipe izvođača predstavljale muzičku baštinu i savremenost svoje sredine, koji je trajao neko vreme.
Uz stogodišnjicu Hajduk Veljkove pogibije, istorijske ličnosti negotinske Krajine, herojskog branioca Negotina iz 1813. godine otkriven je , u vreme festivala spomenik posvećen ovoj legendi negotinskoj, u samom centru grada.
Nove Programske Komisije odustajale su kroz godine trajanja Festivala od starih ideja i okretale se novim. Monumentalna vokalno -instrumentalna dela dolazila su lagano na Mokranjčeve dane, kao Hendlov „Mesija“-hor i orkestar RTB sa Vladimirom Kranjčevićem, 1985. (XX Festival), ili „Karmina burana“ Karla Orfa, 1986. (XXI Festival) u hali negotinskog preduzeća „Krajina Vino“ (uz sedenje na vinarskoj ambalaži pokrivenoj kartonima) i oni su koncepcijski u potpunosti sazrevali postajući sve više Festival koji teži da svoje ime i ime Mokranjca iznese van granica, jer je Mokranjčevo delo odavno prešlo naše granice. XX Festival, konačno je svoj početak pomerio na raniji datum, kako bi se izbegla svaka vremenska podudarnost sa vašarom. Koncertima na otvorenom prostoru-dvorište Mokranjčeve kuće i Stare Crkve, bubnjanje zvučnika vašarske muzike činilo je neželjenu pratnju a i publika je inače već bila sasvim različita.
XXV Festival, (1990) dobio je konačno reprezentativan prostor u novoizgrađenoj zgradi Doma kulture „Stevan Mokranjac“ u centru Negotina, sa izuzetnom scenom, 570 sedišta u parteru i balkonu, sa garderobama i pratećim tehničkim uslovima.
Festival „Mokranjčevi dani“ postao je prestižni muzički Festival i čast svakog pozvanog izvođača da učestvuje u njemu.