U galeriji Doma kulture „Stevan Mokranjac“ prvog dana Festivala otvorena je izložba grafika „Otisak vremena“ Moderne galerije „Likovni susret“ iz Subotice koju je, posle pozdravne reči mr Milana Radosavljevića, urednika likovnog programa negotinskog Doma kulture otvorila Jasmina Jovančić Vidaković, viši kustos subotičke Galerije „Likovni susret“. Izložbu obuhvata dvadeset grafičkih radova iz druge polovine dvadesetog veka.

Savremena galerija Subotica osnovana je 28. aprila 1962. godine kao Likovni susret „Palić“, odlukom tadašnjeg Narodnog odbora Opštine Subotica. Osnivač je ovoj ustanovi poverio dužnost da „svake godine organizuje javno izlaganje umetničkih dela iz oblasti slikarstva, grafike, skulpture i drugih oblika savremene jugoslovenske umetnosti“ i da „organizuje predavanja, razgovore sa umetnicima i likovnim kritičarima, kao i druge oblike popularizacije umetničkog stvaralaštva“. Zamišljena kao centralna dokumentaciona ustanova jugoslovenskih kolonija, njen poseban zadatak bilo je praćenje, proučavanje, kolekcionisanje i upoznavanje publike sa umetnošću koja je tih godina nastajala u likovnim kolonijama, u početku samo na teritoriji AP Vojvodine, a zatim i širom čitave nekadašnje SFRJ. Svega par meseci nakon osnivanja, organizovana je prva velika izložba koja je trebalo da predstavi domete slikarstva u umetničkim kolonijama. Svake godine ustanova je priređivala po jedan ovakav „likovni susret“, koji je (trijenalno) prikazivao situacije u različitim umetničkim medijima: slikarstvo, grafika i skulptura, a od 1968. godine i keramika. Te godine je Likovni susret osnovao Trijenale jugoslovenske keramike, savremene keramike, čijoj se organizaciji kasnije priključio i Muzej primenjene umetnosti iz Beograda. Paralaleno sa izložbenim aktivnostima, Likovni susret je u prvoj deceniji svoga postojanja bio domaćin i nekim od prvih stručnih simpozijuma iz oblasti vizuelnih umetnosti: 1962. okupio je jugoslovenske slikare, godinu dana kasnije istoričare umetnosti, a 1964. jugoslovenske grafičare. Istovremeno sa ovim izložbenim i kongresnim aktivnostima, Galerija je počela da formira svoju umetničku zbirku, pa je već nakon prvog Likovnog susreta otkupila neka od dela izloženih na toj smotri. Te godine počinje i sistematsko otkupljivanje umetnina za zbirku, koja se tada formira i postupno izgrađuje. U decenijama koje su sledile, Galerija je priredila brojne izložbe tada vodećih umetnika, ne zapostavljajući komunikaciju sa većim umetničkim centrima, ali i pomno prateći lokalnu umetničku scenu. Pravilno prosuđujući okolnosti i ocenjujući da umetničke kolonije gube bitku sa savremenošću, Galerija je tokom sedamdesetih i osamdesetih nastojala da svoj rad veže za redovnu izložbenu delatnost, smanjujući uticaj manifestacije Likovni susret. U drugoj polovini poslednje decenije XX veka, Galerija i formalno prestaje da bude centralna sabirna ustanova za dokumentovanje rada umetničkih kolonija, te tako dobija priliku da redefiniše svoju ulogu. Danas, crpeći snagu iz svoje istorije, postaje centar za upoznavanje svih vidova savremene vizuelne umetnosti, mesto za saznavanje novih informacija i tačka komunikacije vrednosti koje prikazuje kroz svoj izlagački rad.